Op 22 juli 2025 kregen we de uitslag van de MRI scan van onze zoon Koen. Op de beelden was een grote massa in zijn hersenen te zien. We werden direct doorverwezen naar het Wilhelmina Kinderziekenhuis, waar Koen een week later werd geopereerd om een stukje weefsel weg te nemen. Daarna kregen we het slechte nieuws: Koen had een langzaam groeiende hersentumor, zo groot als een mandarijn, die niet operatief verwijderd kon worden.

Al snel stelde een arts in het ziekenhuis ons de vraag: “Willen jullie naar Villa Pardoes?” Ons antwoord was op dat moment nee . Niet omdat we niet wilden, maar omdat het niet als het juiste moment voelde. Alles was nog zo nieuw en overweldigend. We waren er simpelweg nog niet aan toe

In de maanden daarna werd de zorg voor Koen steeds intensiever. Zijn motoriek ging verder achteruit, de chemotherapie werd gestart en ons dagelijks leven draaide steeds meer om afspraken, behandelingen en zorgen. We werden als gezin compleet geleefd.

Toen vanuit het Prinses Máxima Centrum opnieuw de vraag kwam of we naar Villa Pardoes wilden, hoefden mijn man en ik niet lang na te denken. Dit keer zeiden we allebei meteen ja. We zaten nog midden in het proces van accepteren wat er met Koen aan de hand was, maar voelden dat we hier nu wel aan toe waren.

In maart 2026 belde Villa Pardoes met de vraag wanneer we wilden komen. Niet veel later stond de datum vast: in juni mochten we naar de Villa komen.

Omdat ons gezin uit vier personen bestaat, mochten het huisje aanvullen tot zes personen en nodigde we beide oma’s uit om met ons mee te gaan. Vooraf bekeken we samen filmpjes van Villa Pardoes. Toch hadden we nog altijd geen idee wat we precies konden verwachten. Daarom besloten we om alles gewoon over ons heen laten komen.

Op vrijdag kwamen we om vier uur aan. Zodra we binnenstapten, kreeg ik een brok in mijn keel. We werden zo hartelijk ontvangen en overal om ons heen zagen we vriendelijke mensen. Vanaf het eerste moment voelde het goed.

Koen werd door alle andere kinderen geaccepteerd zoals hij is. Niemand keek vreemd naar hem. Hij heeft vooral veel gespeeld en ik zag hem zichtbaar genieten. Tijdens die week zag ik niet alleen Koen genieten. Ook bij onze dochter Britt zag ik iets veranderen. Ik zag haar weer gewoon genieten. De spanning gleed langzaam van mijn man af. Ook de oma’s zagen eindelijk weer meer blijdschap dan verdriet bij ons gezin.

Het zal misschien gek klinken maar ik voelde me veilig. Een week lang hadden we geen agenda, geen ziekenhuisafspraken en geen andere verplichtingen rondom de zorg voor Koen. Ons leven stond op een fijne manier even stil. Thuis is het iedere week opnieuw puzzelen met de uren in een dag. Hier hoefde dat even niet. We konden weer samen gezin zijn, zonder dat de zorgen alles bepaalden.

Juist omdat de week ons zoveel had gebracht, was het ontzettend moeilijk om weer te vertrekken. Nu we weer thuis zijn, genieten we na van alle mooie herinneringen. We denken nog vaak terug aan die bijzondere week. Een week waarin we herinneringen voor het leven hebben gemaakt. Soms wou ik dat ik terug kon rijden. Terug door die veilige poort. Naar de plek waar alles mag en kan, maar vooral niets moet.